İnsan gidenlerin ardından hüzünlenir.

Bitenlerin ardından gözyaşı döker bazen.

Kabullnmek istemez birilerinin gittiğini, birşeylerin bittiğini.

Alışmıştır.

Ve zor geleceğini düşünür.

Zor gelir aslında.

Hayatınızı dolduranlar sizi bırakıp uzaklara yol alırlar.

Biterler.

Boşlukları kalır geriye.

Sesinizin her bir yanda çınlayacağı ürkütücü bir boşluk.

Gidenlerin size bıraktığı hayali sesler...

Dolduramayacağınızı sandığınız bir derinlik!

Ne yapacağınızı bilemezsiniz bu yüzden.

Alışkanlıklar elinizi kolunuzu bağlar!

Kimi zaman sizi korkutacak bir sessizlik sarar hayatınızı.

Bir köşede ağlayıp sızlarsınız.

İçten içe yanarsınız.

Derin bir melankoli başgösterir.

Elbette zaman en iyi ilaçtır; bunu siz de bilirsiniz.

Ama bu içinizdeki boşluğu doldurmaya yetmez.

Ya da kalbinize su serpilmez.

Kolay değildir.

Alışkanlıklar bağlılıkları getirir çoğu zaman.

Alıştığınız birşeyden veya birinden kopmak, bağlılığı koparmakla eşdeğerdir.

Bu acı verir işte.

Onca zaman gözünüz gibi sakındığınız, emek harcadığınız birisinden göz göre göre kopmak mecburiyetindesiniz.

Gitmek zorundadır çünkü.

Hayatınızdaki hikayesini tamamlamıştır.

Hikaye bittiğinde bir son yazılmalıdır.

“Son”lar her daim gereklidir.

Yeni başlangıçlar yapılamaz aksi takdirde.

Yeniliklerin temelleri atılamaz.

Giden gidecektir.

Biten de bitecektir.

Ağlayıp üzülüp gözyaşı dökeceğizdir.

Ama gidenle gidilmiyor, bitenle bitilmiyor işte.

Hayat devam ediyor.

Hem de tüm hızıyla.

Bu noktada asıl önemli olan gidenin hayatınızdan nasıl gittiğidir...

Bitenin nasıl bittiğidir.

Dolu dolu yaşanmışlık varsa...

Tatlı bir alışkanlık varsa...

Birçok şey paylaşılmış yaşanmışşa...

Karşılıklı bir sevgi varsa...

Taraflar birbirlerine birşeyler öğretmişse...

Olaylardan güzel dersler çıkarmışşsanız; görev başarıyla tamamlanmıştır.

Süre dolmuştur.

Acıtıcıdır alıştığınızın gitmesi ama zamanı gelmiştir.

Ağlasanız da, size soğukkanlılıkla yol vermek düşer.

Başka alışkanlıkları davet etmek için yol vermelisiniz.

Unutmayın, hiç birşey sonsuza dek sürmez.

Hiç bir alışkanlık, daimi değildir.

Zaten alışmakla alışmamak da birdir.