Yan­gın­lar­la uğraş­ma­ya­lı çok ol­muş­tu! El­le­rim kup­ku­ruy­du şim­di. Yan­gın yer­le­ri ise ter­ke­dil­miş.
Kal­bi­min or­ta ye­rin­de sa­hip­siz bir taht var­dı.
Her­kes bı­ra­kıp git­miş­ti zır­hı­nı...
Tak­vim yap­rak­la­rı alev alıp tu­tuş­tuk­tan son­ra za­man kav­ra­mı yan­lış yol­la­ra sap­mış­tı.
Ba­şı­boş bir esa­ret­ti bi­zim­ki­si!
İlk ba­kış­ta zin­cir­ler yok­tu.
Ama zin­cir­ler­den da­ha kö­tü­sü var­dı; ala­nı­mız dar­dı!
Ate­şe ve­rip ya­ka­mı­yor­duk bir­şey­le­ri.
Ye­ni­den va­rol­mak için yap­ma­lıy­dık bu­nu.
Ce­sa­re­ti­mi­zi yi­tir­miş­tik ca­yır ca­yır ya­nar­ken.
Kül­le­ri­miz uşu­şu­yor­muş me­ğer de ha­be­ri­miz yok­muş!
Top­la­mak­tan yok­su­nuz, sa­vul­mak­tan de­ğil...
İçin­de yer al­dı­ğı­mız tab­lo kor­kunç­tu an­la­ya­ca­ğı­nız.
Pey­za­jı­nı yi­tir­miş­ti ha­yat­la­rı­mız.
Pers­pek­tif­siz yol­lar­day­dık!
Hep ay­nı ge­niş­lik, hep ay­nı dar me­sa­fe­ler.
Ne ya­zık ki me­sa­fe­le­rin ara­sı git­tik­çe açı­lı­yor­du.
Dö­nüş­süz gi­bi gö­rü­nü­yor­du her­şey.
Bu ne­den­le adım at­mak da zor ge­li­yor­du.
He­le he­le yi­ne ye­ni­den de­mek im­kan­sız gi­bi du­ru­yor­du.
Ama bi­le­mez­dik ki!
Adım at­ma­dan...
Yi­ne ye­ni­den de­me­den bi­le­mez­dik.
Bir za­man­lar o yan­gın­dan va­rol­muş­tuk.
Ateş­ten göm­lek giy­miş­tik.
Da­yan­mış­tık yan­ma­ya.
Göz gö­re gö­re kav­rul­ma­ya!
Mü­ca­de­le et­miş­tik.
Ale­vi el­le­ri­miz­de tut­muş­tuk.
Her ya­nı­mı­zı alev to­pu sar­mış­tı fa­kat biz di­ren­miş­tik.
Yan­mış­tık, yak­mış­tık.
Ka­zan­mış­tık kay­bet­miş­tik.
Yi­tir­dik­le­ri­mi­zi bul­muş­tuk.
Kö­tü­lük­le­ri kov­muş­tuk.
Te­miz­len­miş­tik.
Ak pak ba­şı­mı­zı alıp git­miş­tik.
Pe­ki ne­den şim­di el­le­ri­miz kup­ku­ru du­ru­yor­du.
Ne­den yan­gın­lar­dan bu ka­dar kor­ku­yor­duk.
Acı­sı­nı da bi­li­yor­duk, saf­lı­ğı­nı da!
Bir za­man­lar “yan­mam gön­lüm yan­sa da” di­yor­duk şar­kı­da­ki gi­bi...
Yi­ne di­ye­bi­li­riz.
Yan­gı­nı ya­rıp kar­şı­ya ge­çe­bi­li­riz.
Ate­şi tu­tup kö­tü­lü­ğü ya­ka­bi­li­riz.
Ateş­ten göm­lek gi­yip mü­ca­de­le­ye de­vam ede­bi­li­riz.
Ter­ke­dil­miş yan­gın yer­le­ri ye­ni za­fer­ler bek­le­mek­te.
Kal­bi­mi­zin or­ta ye­rin­de­ki taht­la­rı­mı­za ge­ri dön­me za­ma­nı bu­gün!
Gün bu­gün­dür...
Zırh­la­rı­mı­zı ku­şan­ma­lı­yız.
Yan­lış yol­la­ra sa­pan za­man kav­ra­mı­nı zap­det­me­li­yiz.
Ba­şı­boş esa­ret­ten kur­tul­ma­lı­yız.
Ate­şe ve­rip yak­ma­lı ve kül­ler­den ye­ni şey­ler ya­rat­ma­lı­yız!
Çün­kü bu yan­gın ye­ri bi­zim.