Orhan Pamuk’un Nobel ödülü alması Türkiye’de ne zamandır netleşmeye başlayan fotografı iyice ortaya çıkardı.

Türkiye – Türkiye’nin bir kesimi demek daha doğru- böyle bir ödülle övüneceğine, bu ödülün sadece Orhan Pamuk’a verilen bir edebiyat ödülü değil, Türkçe’ye, Türkiye edebiyatına verilen bir ödül olduğu gerçeğini bir tarafa bırakarak Pamuk’un siyasi görüşlerine takıldı kaldı.

Bu takılmada aslında Türkiye’nin vahim bölünmüşlüğü yatıyor.

Orhan Pamuk’u kutlayıp bu ödülden onur duyanlar, aynı zamanda Türkiye’nin uygar dünyada yerini almasını isteyenler, Türkiye’nin insan haklarına saygılı demokratik bir ülke olması için  Avrupa Birliği’ne tam üye olmasınıişsteyenlerden oluşuyor.

En azından çoğunluk AB’den yana diyebilir.

Orhan Pamuk bu önemli ödülü aldıktan sonra işin siyasi tarafını ve Pamuk’un görüşlerini bir tarafa bırakıp işin sadece onur tarafına, verilen ödülün aslında Türkçe’ye Türkiye edebiyatına verildiğini söyleyen yazar-çizerler, aklı başında insanlar da var.

Gerçekten de bu ödül aynı zamanda bir ülke için bulunmaz bir tanıtım vesilesidir.

Bu ödülü daha alan yazarlar dünyanın kalburüstü yazarlarıdır ve onların çoğunu bütün dünya çok iyi tanıyor.

Şimdi Pamuk da bu ünlüler listesine girmiş bulunuyor ve Türkiye’de Pamuk aleyhine ne nasıl bir hava estirilirse estirilsin bu gerçek değişmeyecek.

Türkiye önümüzdeki yıllar, gelecekte Pamuk’la övünmeye devam edecek.

Tabii bu arada Türkiye’de estirilen bu Pamuk karşıtı, demokrasi karşıtı, özgürlükler karşıtı havanın önde gelen isimlerini kimse hatırlamıyacak bile.

Bazılarını ise pek hayırla yadetmeyecek.
Mesela Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer.

Bir çok ülkenin cumhurbaşkanı, başbakanı bakanları, ünlü yazar çizerleri Pamuk’u kutladıkalrı halde Sezer’den çıt çıkmadı.

Sezer, ülkesine layık görülen bu onuru hiçe sayarak, Pamuk’un Ermenilerin ve Kürtlerin katledildiğine ilişkin sözlerine duyduüu tepkiyi kine dönüştürüyor.

Bir cumhurbaşkanının buna hakkı var mı?

Bir cumhurbaşkanı ülkesinin bir yazarının varsayalım aykırı görüşlerine karşı bu kadar kin ve nefret içeren tavra girer mi?

Ayıp değil mi? Bütün dünya bu ilkel davranış karşısında şaşkınlık içinde.

Bir cumhurbaşkanı ülkesinin, dünyanın en büyük ödülüne layık olmasını sırf ödül alan yazar kendisiyle ya da devletin hakim görüşüyle aynı görüşleri paylaşmıyor diye yok varsayabilir mi?

Böyle bir hakkı olabilir mi?

Nobel ödülünü veren kurulun genel sekreteri ne diyor? “Bizim ödül verdiğimiz insanlar genellikle ülkeleriyle çelişkileri olan insanlardır”

Artık dünyada farklı görüşler daha fazla itibar görüyor. Herkes niçin aynı görüşü paylaşıyor olsun ki? Günümüzde böyle bir tek tipçiliği, otoriter anlayışı kimse kimseye dayatamaz.

Ama maalesef Türkiye’de cumhurbaşkanlığı makamında 6 yıldan fazla bir zamandır böyle bir zat oturuyor.

Böyle bir kişilik Türkiye’yi temsil ediyor.

Türkiye’nin talihsizliğine bakın.

Asıl sorun bu. Böyle bir kişiliğin cumhurbaşkanlığına getirilmiş olması.

Cumhurbaşkanı Sezer Kanaraya Sevenler Derneği’nden tutun da hemen her kurum ve kuruluşa mesajlar çeken, kutlamalar yollayan bir insan olarak Türkiye için böylesine büyük önemi olan bir ödülü hakeden Orhan Pamuk’a nasıl davranıyor.

Aslında dediğim gibi, saygısızlığı Pamuk’a karşı değil. Türkiye’ye karşı.

Sezer istediği kadar Pamuk’a dikkate almasın, o bütün dünyada çok iyi tanınıyor ve bu ödül onun dünyanın en iyi edebiyatçıları, yazarları arasında yer alması anlamını taşıyor.

Pamuk, kuşkusuz Nobel ödülü ile dünya edebiyat tarihinde önemli bir yere oturacak.

Peki Sezer bu kaskatı ve adeta bir nefret abidesi gibi duruşuyla hangi sıralamada yer alacak dersiniz?

Türkiye bu kaskatı duruşu paylaşanlar nedeniyle Pamuk’a  verilen ödülün keyfini yeterince çıkaramadı. yeterince sevinemedi bile.

Olsun farketmez. Pamuk Türkiye’nin ve Türkçe’nin en iyi yazarlarından biri –şu sırada en iyisi- olarak tarihteki yerini alacak.

Sezer’in bundan hiç kuşkusu olmasın. Onun bu nefret duyguları aslında Pamuk’a değil Türkiye’ye zarar veriyor.

Kendi adıma bu nefret abidesinin kısa bir süre sonra görevden ayrılıyor olmasına seviniyorum.