İnsanın kendisini bulması ne kadar güzel.

Kendisini, kendisinin bulması!

Ne kadar huzur verici.

Rahatlatıcı.

Dünyalar yeniden sizin oluyor!

Gam, tasa, keder olsa da ruhunuz bedeninizde!

Düşünsenize...

Kayıpsınız.

Yoksunuz ortalarda.

Ya da varsınız ama üstünüze düşen gölgeden kendinizi gösteremiyorsunuz.

Göğsünüze bir karabasan oturmuş ve sesiniz çıkmıyor gibi hissediyorsunuz.

Her yan anlamsız barikatlarla dolu...

Kendinizi bulamıyorsunuz.

Kendinize kendinizi anlatamıyorsunuz.

Eliniz elinizden uzaklaşıyor.

Dokunuşlarınız farklılaşıyor.

Tanıyamıyorsunuz.

Tanımlandıramıyorsunuz kendinizi.

Korkunç bir durum.

Sonra deli divane oluyorsunuz.

Bir sağa bir sola koşturuyorsunuz.

Panik gittikçe hat safhaya ulaşıyor.

Yabancılaşma başgösteriyor.

Derken buharlaşarak yitiveriyor sizde duranlar.

Bir kayıp aranıyora çıkıyor adınız.

“Kayıp aranıyor!”

İlkin sizle birlikte diğerleri de arıyor sizi.

Köşe bucak bakılıyor etrafa.

Bulmaya çalışıyorlar sizi.

Hummalı bir arayış.

Giderek şiddetinizi kaybediyorsunuz.

Bir köşeye atılan kayıp aranıyor listelerinde unutuluyorsunuz.

Altı üstü bir kayıp işte.

Sizden geriye sadece büyük bir soru işareti kalıyor!

Yerinize yeni kişiler konulabiliyor.

Sıradan olabiliyorsunuz anlayacağınız.

En çok bir iki gün.

Bulunamadığınız an unutuluyorsunuz zaten!

Hem kayıp hem unutulan.

Acı.

Acı ama gerçek.

Peki ya siz?

Bir tek “siz” aramaya devam edebilirsiniz kendinizi.

Bir tek “siz” bulabilirisiniz kaybettiklerinizi.

Bir tek “siz” uzanıp tutabilirsiniz sizi.

Gerisi bir yığın boş söz.

İnsan bu hayatta yalnızca kendi izini sürmeli meğer.

Kendi sesini duymalı önce; kendi sessizliğini...

Aksi takdirde kayıp aranıyor listelerine yazılır adı.

Ne yazık ki geriye bir soru işareti kalır.

Kimse de bulamaz sizi.

Ve bulunamadığınız an unutlup gidersiniz işte.