Bu 2006 yılının son yazısı.

Bir yıl boyunca Türkiye’de olup bitenlerin, meydana gelen olayların arka planlarındaki gerçekleri anlatabilmek amacıyla yazılar yazdık. 

Çünkü Türkiye’de özellikle siyaset ve  devlet idaresinde şeffaflık olmadığı için başta politikacılar ve bürokratlar olmak üzere hemen herkes semboller, benzetmeler, farklı kavramlar ve işaretlerle konuşmaya alışmıştır.

Herkes işini bir biçimde kendi bildiği gibi halletmeye çalışır. Bunu yaparken açıklık ve dürüstlük gibi kavramların pek de bir değeri bulunmamaktadır.

Mesela bir politikacının herhangi bir somut konudaki gerçek niyetini öğrenebilmek için belki müneccim olmak gerekmeyebilir ama,  normal bir vatandaş olmak da bunun için yeterli değildir.

Söz gelimi, memleketimizde bir politikacının herhangi bir göreve aday olup olmadığını ya da bir konuda karar verip vermediğini anlamak öyle kolay bir şey değildir.

Ciddi deneyim sahibi olmak gerekir.

O politikacının çeşitli davranışlarından, başka konularda ettiği lafların taşıdığı anlamlardan, yaptığı imalardan, hatta yüzündeki mimiklerden dahi anlamlar çıkartmak gerekebilir.

Türkiye’de bir politikacı adeta ‘Ser verir sır vermez’ Yani gerekirse başını bu uğurda kaybedebilir, ama sırrını öyle kolay kolay açığa çıkartmaz.

Bunu, yanı bir politikacının ne demek istediğini arif olan anlar.

Hatta politikacılar -Ve tabii bürokratlar da- öyle hemen ne dedikleri anlaşılmasın diye yanıltıcı bazı mesajlar da verebilir. Çünkü politikada zaman kazanmak, hasımları oyalamak da çok önemlidir.

En doğru darbeyi, en beklenmedik zamanda ve yerde vurmak politikacının temel ilkelerinden biridir.

Bunu gerçekleştirmek için de her türlü yola başvurabilir. Her türlü yola başvurmak bu anlamda ‘mubah’tır. Yani geçerlidir, uygunudr.

“Neye uygundur?” Etik kurallara mı uygundur? Açıklık ve dürüstlük kurallarına mı uygundur? gibi soruları hiç sormayın.

Bu gibi soruların Türkiye’de cereyan eden politik faaliyetlerde yeri bulunmamaktadır.

Çünkü gerekirse politikacı  -Ve bir politikacı gibi davranmakta hiçbir sakınca görmeyen bir bürokrat- hedef saptırmak, hasımlarını yanıltmak amacıyla yanlış mesajlar verebilir. Doğruyu söylemek yerine yalan yanlış şeylerden bahsedebilir. Yani açıkça yalan söylemekte bir sakınca görmez.

Bunu da  politik gereklilik hatta, ‘Vatan millet’ aşkı için yaptığını gönül rahatlığı ile ifade edebilir..

Politik faaliyetler bir yana, mesela bir politikacının bir konuma ya da makama aday olduğunu öyle kolay kolay anlayamazsınız.

Söz gelimi, önümüzdeki mayıs ayında yapılacak cumhurbaşkanlığı seçimi dolayısıyla Başbakan Tayyip Erdoğan’ın  o makama aday olup olmadığını bütün Türkiye neredeyse bir yıldır tartışıyor, bu meseleyle ilgili çok çeşitli spekülasyonlar, tartışmalar ve kriz senaryoları üretiliyor ama boşuna.

Başbakan gerekirse her türlü spekülasyona, sert tartışmalara, memleketi siyasi kaosa sürükleme ihtimali olan yoğun dedikodulara ve hatta ekonomik kriz senaryolarına rağmen bu konuda hiçbir şey söylemiyor.

Ona sorarsanız, bu konuda yapılacak erken bir açıklama birçok sorunun ortaya çıkmasına neden olabilir.

Türkiye derin tartışmaların içine girebilir ve çok önceden bir makama aday olunduğu açıklanırsa aday olan insan çok çabuk yıpratılabilir. O konuyla ilgili çıkartılacak spekülasyonlar ok daha büyük ve farklı siyası meseleleri gündeme getirebilir.

Orası Türkiye, hatta önceden bir niyetin açıklanması, bir makama aday olunduğunun beyan edilmesi o işi tehlikeye bile sokabilir.

İşin içine başka hesaplar, oyunlar ve politik endişeler girebilir. ‘Derin’ bazı güçler harekete geçebilir ve o iş bozulabilir.

Bunun örnekleri yakın siyasi tarihimizde çok görülmüştür.

Bu nedenle, yani yapılacak bir acelecilikle birçok planın boşa çıktığına tanık olunmuştur.

Netice olarak memleketimizde,öyle eğriye eğri-doğruya doğru bir politika ile gerçek niyetlerin doğru bir şekilde ve kamuoyunu tatmin edecek bir biçimde ifade edilmesi  pek kolay bir şey değildir.

Bir aday çok önceden çıkıp mesela, “Ben şu makama şu göreve adayım” diyemez. Adaylığını önceden açıklayıp gönül rahatlığı ile propaganda çalışmalarına başlayamaz. hep el altından çalışmaya mahkumdur. Adaylığı için, “Allah kısmet ederse oluruz” ya da “Vatandaş isterse aday oluruz” şeklinde muğlak-belirsiz açıklamalarla kendisini bağlamaktan kaçınır.

Aslında propaganda çalışması yapar, ama sordukları zaman başka gerekçeler ileri sürer. “Bir devlet görevi ile orada olduğunu” ifade eder.

Bir siyasi partiye genel başkan seçileceği neredeyse kesinleşmiş olan siyasi liderler bile ancak kongrede o da seçimin yapılacağı gün, hatta saatte adaylıklarını açıklarlar.

“Ne olur ne olmaz”  Türkiye’de “Erken öten horozların hep başı kesilir”

Bu nedenle de herkesin bildiği ama kimsenin inanmadığı bir oyun oynanıp durur.

Bu nedenle, 2007 başlarında da – nisan ayına kadar- Türkiye’nin bir numaralı görünür krizi olacak olan, ’Cumhurbaşkanlığı seçiminde Erdoğan’ın aday olup olmayacağı’na ilişkin sorusuyla ilgili spekülasyonlar sona ermez.

Memleketin rahatlaması nedense arzu edilmez.

Dedik ya, “Ne olur ne olmaz!” Orası Türkiye...

Buna rağmen dileğimiz, önümüzdeki yıl şeffaflık ve dürüstlük yolunda yeni adımların atılması.

2007’nin hepimize barış ve esenlikler getirmesini diliyorum.