Hepimiz en az bir kere pişman olmuşuzdur.

Hatta saymaya kalkarsak yüzümüz kızarabilir bile.

Hatalar insanlara mahsus elbette...

Hata yapa yapa doğruyu bulur bir çoğumuz.

Ama her hata peşinden pişmanlığı getirir!

Bu yüzden pişmanlık iyi şey değil.

Pişman olmak belki sizi doğru yola döndürebilir.

Belki de bir mıknatıs gibi yeni hataları ve yanlışları çeker üstünüze.

Hayatınızı hatalar, yanlışlıklar, eğriler, aksaklıklar, eksikler ve daha nicesi abluka altına alabilir.

Ayağınızın altındaki yol tümseklerle kuşanır...

Batıp çıkmaya başlarsınız!

Gün gelir çıkamazsınız bataktan.

Söz susar.

Yüzünüzü doğruya dönemeyecek bir hal alırsınız.

Geçtiğiniz tüm aydınlık sokaklar, sizi takip eden karanlığın mahkumu olurlar!

Önünüzü göremeyecek duruma gelirsiniz.

Yönünüzü kaybedersiniz.

Aslında hep ‘keşke’ sözcüğünü dillendirdiğimizden bu kaybedişlerimiz.

Pişmanlığımızı pişmanlıkla gidermeye çalışıyoruz.

Bir düşünün.

‘Ah keşke’ dediğimiz anlar ne çok olmuştur.

Keşke böyle olmasaydı.

Keşke bunu yapmasaydım, keşke söylemeseydim...

Keşke gerçeği gizlemeseydim!

Keşke gitmesine izin vermeseydim.

Keşke ona bir şans daha verseydim.

Keşke karşımdakini bir kez dinleseydim.

Keşke peşinden gitseydim.

Keşke içimden geçenleri söyleyebilseydim.

Keşke duygularıma yenilmeseydim.

Ah keşke keşke keşke...

Keşkelerle uzayıp giden kabarık bir liste...

Sonunda hangi geri dönüş kurtarabilir ki bizi?

Hangi pişmalık geri getirebilir gidenleri...

Böyle bir durumda pişmanlığımıza bürünüp üşümek düşer bize.

Biliriz ki son pişmanlık hiç bir işe yaramaz...

Giden gitmiştir...

Biten bitmiştir.

Kalanlarla idare ederiz demeyin sakın.

Siz siz olun ‘keşke’leri sokmayın hayatınıza.

Onlar kapıdan bacadan girmeye hazır...

Onlar bir düşman gibi etrafınızı sarmaya hazır.

Öyleyse bizler de her an hazırlıklı olmalıyız.

Ne kadar az keşke dersek, o kadar az pişman oluruz.

Aksi takdirde toprak çatlar...

Su fayda etmez.

Hiç bir çiçek yeşermez.

Kuruyup çöle döneriz.

Hayat anlamını yitirir.

Giden gitmişti çünkü.

Biten bitmiştir!

Unutmayın her ‘keşke’ bir tükenişin yadigarıdır bize.

Bir pişmanlığın eseridir.

Keşkeleri biriktirmeyin sakın, sonra keşke dersiniz!