Bencillik kötü bir hastalık.

Bir bulaştı mı zor çıkıyor hayatınızdan.

Sülük gibi.

Tiksindirici gerçekten de...

Ama kimileri için vazgeçilemz bir tarafı var.

Yoğun bir tatminkarlık veriyor.

Saçma sapan iç gıcıklayıcı bir hava yaratıyor!

Aslında anlatılamayacak kadar yapay!

Yok edeci bir tarafı var.

Hep bana hep bana...

İnsanın gözü kendisinden başka kimseyi görmüyor.

Dünya hep kendi etrafında dönsün istiyor.

Hep kendi yaraları sarılsın...

Hep ilgi üzerinde olsun!

Varsa yoksa O!

O’nun duygusu...

O’nun hissettikleri...

O’nun sevdikleri.

O’nun şarkısı...

O’nun acıları...

Uzayıp giden bir liste işte.

Başkaları ne yaşıyor...

İki adım ötesinde açlıktan kimler ölüyor...

Dünyada hangi savaşlar kimlerin canına okuyor bilmeden yaşıyor bazıları..

Bencillik işte.

İnsanın gözünü kör ediyor.

Aklım hayalim almıyor.

Bir insan yalnızca kendisini düşünerek nasıl yaşayabilir?

Hep bana nasıl diyebilir?

Bir insan dünyanın sadece kendi etrafında dönmesini nasıl isteyebilir?

Nasıl bir bencillik bu?

Ben dili gerçekten çok tehlikeli.

Kişi dozunu bilmezse zehirlenir gider.

Bencillikten geriye kirli bir dünya kalır.

Temizlenmesi güç.

Tamiri zor.

Arınması imkansız!

Bencillerden geriye “iyi” olan hiç birşey kalmaz anlayacağınız.

Şu güzelim dünyayı nasıl yaşnamaz hale getiriyor birileri...

Düşüncesizce ve pervasızca nefes alıyorlar!!!

Hayatı kolaylaştırmak varken...

Dünyayı güzelleştirmek varken...

Neden bu bana necilik?

Niçin bu hep banacılık?

Paylaşmak lazım...

Paylaşmalıyız ki büyütebilelim.

Aşırı polyannacı gelebilir bu yazdıklarım.

Ya da çok kitabi durabilir.

Fakat makbul olan budur.

Sadece “ben” yok.

Bir kişinin etrafında şekillenmiyor hiç birşey.

Birliktelik lazım...

Paylaşmak lazım; alış veriş lazım!

Ancak çoğalır hayat.

“O “değil “onlar”, “sen” değil siz, “BEN” değil biz olmalı dünya!