Ergenekon iddianamesi nihayet yayınlandı ve hiçbir şey olmadı. Olması da söz konusu değildi aslında.

Kaldı ki bu açıklanan iddanamenin kendisi değildi. Sadece başsavcının davayla ilgili verdiği bilgileri içeriyordu.

Buna rağmen ortalıkta iddianameden sızan, sızdırılan, elde edilen bilgiler dolaşıyor.

Tarafların pozisyonları da aynı.

Doğan Grubu gazetelerinin başı çektiği ulusalcı kesim Ergenekon’u, ülkede artık ayyuka çıkmış darbe girişimlerini, emekli paşaların marifetlerini görmezden gelmeye devam ediyor.

Hükümet yanlısı ve bu Ergenekon meselesinde hükümetin yanında yer alan kesim  ise devlet içindeki Ergenekon çetesinin ortaya çıkarıldığını ve artık Türkiye’de darbeler, darbe girişimleri vb. döneminin kapandığını, bu davanın demokratikleşme yolunda çok önemli bir adım olduğunu söylemeye devam  ediyor.

Askerlerin, bu davaya ve bu davayla ilgili olarak bazı emekli askerlerin gözaltına alınmasına yeşil ışık yakıp yakmadıkları tartışmaları da sürüyor.

Bir kere hemen şunu söylemek gerekiyor.

Bu davaya Ergenekon adını vermek ve bu davayla devlet içindeki çetenin, daha doğrusu devletin bizzat çeteleşmesinin ortadan kaldırılacağını söylemek çok yanlış bir değerlendirme.

Çünkü Türkiye Cumhuriyeti’nin başından, hatta Osmanlı İmparatorluğunun yıkılma sürecinden itibaren değerlendirirsek, İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin illegal yollarla devleti ve ülkeyi ele geçirdiği tarihlerden başlarsak, Türkiye insanının başının bu devlet çetesi ile her zaman belada olduğunu görürüz.

Şimdi ayrıntılara girmeye gerek yok ama, bunları anlayabilmek için yazılı resmi tarihe değil, yazılmamış ya da sağda solda dağınık bilgi, anı vb. olarak bulunan tarihi gerçeklere göz atmak gerekiyor.

Bir de şu var tabii:

Türkiye insanı, hadi diyelim ki Cumhuriyet’ten bu yana, hep yalan yanlış bilgilerle şartlandırılmış, yönlendirilmiş ve aldatılmış olduğu için,  biri kalkıp de bazı olayların gerçeğini açıklasa bile ona kimse inanmıyor. Hatta belgeleri ortaya konulmuş olaylara bile kuşku ile yaklaşılıyor.

Söz gelimi, bu darbeci anlayışın Türkiye devletinin geleneğinde, özünde olduğunu söylemek ve Atatürk’e bile darbe yapıldığını, İsmet İnönü’nün askerin darbe tehdidi ile başbakan olduğunu, buna kimsenin kolay kolay inandıramadığını kaç kişi biliyor.

Bu nedenle şimdi de bir kesim insan ne generallerin darbe girişimi yaptığına, ne de geçmişte yapılan darbelerin de soruştulması gerektiğine inanıyor.

Dava da aslında böyle. Amaç belki yapılması istenen bir darbenin alt yapısının oluşturulması ile ilgili olabilir. Ama mesele devletin darbeci yapısının asıl Ergenekon denen yapının, anlayışın ortadan kaldırılması  elbette değil. 

İşin bu tarafına girebilmek için devletin alt üst edilmesi, bütün tabuların, dokunulmaz, değiştirilmez ilan edilen ilkelerin  ters yüz edilmesi, hatta Atatürkçülük anlayışının bile terkedilmesi gerekiyor.

Mesele, silahlı kuvvetlerdeki, adına Atatürkçülük denilen, ama aslında sivil siyaseti hiçe sayan, demokrasiye, özgürlüklere, insan haklarına  falan boş veren faşizan askeri eğitim anlayışının değiştirilmesi ve sivil yönetimlere, hukukun üstünlüğüne ve uluslararası insanı değerlere bağlı bir subay yetiştirme geleneğinin yerleştirilmesi için bu militarist ve darbeciliği zorunlu bir yol ve meşru bir hak olarak gören anlayışa son verilebilir mi?

Mesele bu.

Ergenekon aslında budur. Ve bu yapı değişmeden Türkiye belki klasik darbeler sürecini geride bırakabilir ama, askeri veseyat rejiminin olanakları, ayrıcalıkları ve gücü devam ettiği sürece Ergenekon denen yapı devam eder.

Zaten Ergenekon denen bu yapı olmasa Türkiye çoktan demokratik, meselelerini çözmüş ya da çözme yoluna girmiş, sözü dinlenen, saygın bir büyük devlet olabilirdi.

Oysa şimdi, sürekli darbe süreçleri içinde, krizler, bunalımlar, siyasi çözümsüzlüklerle boğuşan bir ülke görünümünde.

Bu nedenlerle ben, “Bu dava olsa olsa Ümraniye Çetesi Davası olabilir.” diyorum.

Tabii ülkede birçok melanetin, cinayetlerin, saldırıların sorumlusu olarak ortaya çıkarılan bu çete yapılanmasının silahlı kuvvetler ve bürokrasi içindeki bağlantılarının yandaşlarının da ortaya çıkarılmasını da çok arzu ediyorum.

Sürmekte olan bu davayı görmezden gelenleri de eleştiriyorum. Onların bir kısmının aslında bu çeteleşme içinde olduklarını da birçok kişi gibi ben de biliyorum.

Yalnız bu dava ile Türkiye’nin devlet çetesi denilen o yapıdan ve anlayıştan kurtulabileceğini söyleyenlere de katılmıyorum.

Bir emekli paşa ile Akın Birdal’ı öldürmeye çalışan bir katilin nasıl yanyana gelebildiğinin ortaya çıkarılmasını tabii çok istiyorum.

Bu çetenin Hrant Dink cinayetindeki ve diğer bazı siyasi cinayetlerdeki rolünün ortaya çıkarılabilmesini de çok arzu ediyorum.

Bu çetenin bazı elemanları ile silahlı kuvvetler içindeki yandaşlarının ilişkilerinin ortaya çıkmasını daha fazla arzu ediyorum.

Bu olabilir mi? Açık söylemek gerekirse bu konuda çok iyimser değilim. hatta hiç iyimser değilim. Silahlı kuvvetlerin böyle bir şeye izin vermesi henüz düşünülebilecek bir şey değil.

Ama, “Ne ortaya çıkarılabilirse kardır” diye düşünüyorum.

Bunun  içinde AKP’den birşey beklenmemesi gerektiğine de inanıyorum.

AKP’nin bu davayı ülkenin çetelerden arındırılması ve devletin çeteleşmiş yapısının değiştirilmesi adına desteklediği görüşlerine ise hiç katılmıyorum.

Hatta AKP’den demokrartikleşme adına herhangi bir adım da beklemiyorum.

Bunları ancak ülkenin demokrasi güçlerinin yapabileceğine inanıyorum.

Tam da bu toz dumanın ortasında, akla karanın birbirine karıştığı ortamda demokrasiyi daha fazla savunmak gerektiğine inandığımı belirtmek istiyorum.