“Yazmak ağrıdır başka hiçbirşey. Sessiz bir uğultudur kendi çapında, kendi çapında zincirini koparmış bir fırtına...Varnası  parçalanmış bir gemi. Yazansa bir katran gibi denize akan biri. Ağrıdır ve ağırdır. Yazmak, rahatlamak değildir. Yaşamayı yüklenmektir. Hayatı bir daha yaşamaya, her şeye rağmen, cesaret göstermektir...”   

Sevgili Beste Sakallı’nin birkaç hafta önceki yazısından bir alıntı ile başladım bu haftaki yazıma. Hani derler ya yazdıkça rahatlarsın. İnanmayın. Hiç de öyle değil. Beste’nin dediğidir doğru. Yazmak “yaşamayı yüklenmektir”. 

Ve köşe yazarları…  Onların ağrısı daha da derindir. Özellikle ülkelerinin içinde bulundukları durumu günlük yaşayan, ve yorumlayan köşe yazarları. Benim gibi uzaktan gazel okuyanlar değil! Onların ağrılarını dindirmek olanaksızdır.

İnternette br araştırma yapıp başkalarının köşe yazarlığı hakkkında söylediklerine bakmak istedim  Çok şey söylenmiş köşe yazarlığı hakkında.  Asağıdaki sözler Hürriyet gazetesinin eski yazarlarından Emin Çölaşan’ın 4 0cak 2004 tarihinde kaleme alınmış bir yazısından. Hani geçtiğimiz yıl Hürriyet tarafından işine son verilen köşe yazarı.  Sanırım aşağıdaki vasıfları fazlasıyla yerine getirdiği için kovulmuştu Çölaşan:

 - “Köşe yazarı konuştuğunu yazabilmeli
- Köşe yazarının geçmişi temiz olmalıdır. Sadece kendisi değil soyu sülalesi de temiz olmalı
- Köşe yazarı hayatta kimseye gebe olmamalıdır.
- Hiç kimseyle çok yakın ilişki kurmamalı, hele siyasilerle, üst düzey bürokratlarla, ülkeyi yönetenlerle dostluk veya vıcık ilişkilere kesinlikle girmemelidir. Mesafeyi özenle korumalıdır. 
- Köşe yazarı övücü değil eleştiren kişi olmalı. İktidarların önünde boyun eğmemeli, eğilip bükülmemeli.
- Köşe yazarı inançlı yürekli olmalıdır.
- Köşe yazarı aynı çizgide olmalıdır.
- Köşe yazarı beleş gezilere, yemeklere davetli olarak katılmaktan kaçınmalıdır.
- Köşe yazarları ulusun çıkarları doğrultusunda yazmalıdır.
- Köşe yazarı kendisini beleş ağırlayan otel ve restronların, kendisine görkemli hediyeler gönderen firmaların reklamını yapmamalıdır. Özel yaşamını da okurlara aktarmak zorunda değildir.”

Çölaşan’ın yazısında katılmadığım şeyler de var. Örneğin “Köşe yazarının geçmişi temiz olmalıdır. Sadece kendisi değil soyu sülalesi de temiz olmalı” görüşü. Köşe yazarını peygamber mi sanıyor acaba Çölaşan! Bir de beni çok şaşırtan bu sözüne bir anlam veremedim Çölaşanın: “Köşe yazarları ulusun çıkarları doğrultusunda yazmalıdır”.  Benim ulusumun çıkarı petrol için Iraka saldırmaktır. Yüzbinlerce çocuğun ölümüne sebeb olunmuştur.  Ben de köşe yazarı olarak bu iğrenç aksiyonu destekleyici yazılar yazayım. Böyle saçmalık olur mu?

İnsan zaman zaman bir kenara çekilip yaptıkları işlerin değerlendirmesini yapmalı. İşte ben de bir buçuk yıl sonra acaba ben bu işi doğru mu yapıyorum diye kendıimi sorgulamaya başladım. Köşe yazarı olarak ilk kez yazmaya başladığımda bu işin ne kadar zor bir şey olduğunun bilincindeydim. O bilinci hiçbir zaman kaybetmedim.  Bir köşe yazarının misyonunun ne olması gerektiğini uzun uzun düşünerek bu göreve büyük bir hevesle sarıldım ve sanırım bir yıl boyunca inandığım şeyleri köşemde korkusuzca irdeledim.  Zaman zaman yakın dostlarıma bile ters düştü yazdıklarım.  Eleştirildim. Bana küsen oldu. Kimseye gebe olmamanın köşe yazarlığının ve genel olarak gazeteciliğin en önemli ilkesi olduğuna yürekten inananlardanım. Özellikle siyasetçilerle, üst düzey bürokratlarla ve diplomatlarla “dostluk veya vıcık ilişkilere”  hiçbir zaman girmedim. Mesafeyi daima korudum bu kişilerle. Buna gerek köşe yazarlığında gerekse genel yasantımda daima özen gösterdim.

Vıcık ilişkilerin bol olduğu bir toplumda yaşıyoruz.  Yalakalığın, şakşakcılığın rağbet gördüğü bır toplum bizimkisi.  Etraf eğitimli ama bir türlü aydın olmayı becerememiş kişilerle dolu. Ama malesef toplumumuz bu kişileri sorgulama cesaretini henüz kendinde bulmuş değil. Bu tiplere haketmedikleri bir saygı ile yaklaşıyor çoğu kişiler. Bu kişilerin söyledikleri ile birçoklarının görüşleri çatışsa da yüzlerine karşı kibarca gülümseyip geçiştiriliyor bunların cogu zaman ırkçı, seksist, homofobik söylemleri.  İşte köşe yazarı korkusuzca bu kişilerin üzerine gitmeli ve onları sorgulamalı, eleştirmeli ve teşhir etmeli.

Sevgili dostum, Toplum Postasında aynı sayfayı paylaşmakla gurur duyduğum deneyimli köşe yazarı Hasan Hastürer’in çok doğru tanımlaması ile bu haftaki yazımı noktalıyorum:

“Bütün mesele gazetecinin evrensel meslek ilkeleri ile toplumsal çıkarları iyi harmanlayıp özgür bir şekilde yazısını, haberini yazmasıdır. Hiç kuşku yok yukarıdan aşağıya baskı ve yönlendirmeyle bu sağlanmamalı... Yukardan aşağıya eğilim basın özgürlüğüne tecavüzdür”.